Szkółki zbóż cz. 18

Ponieważ doświadczenia stwierdziły, że własność krzewienia się nie jest dziedziczną, lecz zależną od żyzności gruntu, gęstości siewu i t. p., zarzuciłem niebawem kłopotliwe wyrywanie całych krzów.

Obecnie wykonywam selekcję jeszcze na pniu, w chwili dojrzewania zbóż, a najpiękniejsze kłosy, osadzone na źdźbłach o ile możności grubych, ścina się, zbiera do worka i przechowuje na śpichrzu, aż dostatecznie nie wyschną.

Następnie robi się przegląd kłosów, biorąc te, które zawierają największą ilość dorodnych ziaren.

Przy cenniejszych odmianach, kłosy te, każdy z osobna, idą na wagę, w celu uzyskania kłosów, o pewnej, przeciętnej wadze.

Najlepsze ziarna mieszczą się w środkowej części kłosów, z tego powodu, jest polecenia godnym obcinanie kłosów. W tym celu, dzielimy kłos na trzy równe części, górną i dolną część odcinamy i odrzucamy, a do rozmnożenia bierzemy tylko część pozostałą, środkową.

Robiłem to dawniej, teraz odcinam i odrzucam tylko górną, trzecią część kłosów, a stosuję to przy pszenicy, życie i jęczmieniu.

Przy owsie, obcinam wierzchołki najlepiej wyrosłych, najobficiej rozgałęzionych wiech, w nich bowiem jest ziarno najpiękniejsze. Baczyć przy tym należy na to, ażeby wierzchołki były brane z roślin, przedstawiających typ żądanej odmiany, z tego powodu, zawsze lepiej czynność tę uskutecznić przed samym sprzętem, na polu, albowiem łatwiej nam wtedy odróżnić jedną odmianę od drugiej. Takie postępowanie już w pierwszym roku opłaca się w powiększonym plonie owsa, a powtarzane przez lat kilka, doprowadza do bardzo pomyślnych rezultatów.